" سكوت و وقار و عظمت خويش را بر سر شكنجه آميزترين دردها حفظ ميكند.

  نيمه شب به طرفِ نخلستان مي رود، آنجا هيچ كس نيست، مردم راحت آراميده اند،

  هيچ دردي آنها را در شب بيدار نگاه نداشته است،

  واين مردِ تنها.......... كه روي اين زمين خودش را تنها مييابد با اين زمين و اين آسمان بيگانه است،

  ولي وقتي به خودش مي آيد.......... مي بيند كه تنهاست.......... ،

  به نخلستان ميرود ، و هراسان كه كسي او را در آن حال نبيند ..........

  و باز براي اينكه ناله او به هيچ فهم پليدي و نگاهِ آلوده اي نيالايد، سر در حلقوم چاه فرو ميكند و ميگريد. "

" دم غروب ميان حضور خسته اشيا 
  نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد
  و روي ميز هياهوي چند ميوه نوبر
  به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود 
  و بوي باغچه را ، باد روي فرش فراغت
  نثار حاشيه صاف زندگي مي كرد
  و مثل بادبزن ، ذهن ، سطح روشن گل را
  گرفته بود به دست 
  و باد مي زد خود را 
   ... "

" خداحافظ همين حالا

  همين حالا كه من تنهام

  خداحافظ به شرطي كه بفهمي ترشده چشمام

  خداحافظ كمي غمگين به ياد اون همه ترديد

  به ياد آسموني كه منو از چشم تو مي ديد

  اگر گفتم خداحافظ نه اينكه رفتنت ساده است

  نه اينكه مي شد باور كرد دوباره آخر جاده است

  خداحافظ واسه اينكه ...

  خداحافظ همين حالا "

" دل من دير زماني است كه مي پندارد :

  دوستي نيز گلي است ؛

  مثل نيلوفر و ناز ،

  ساقه ترد و ظريفي دارد .

  بي گمان سنگدل است آنكه روا ميدارد.

  جان اين ساقه نازك را

                            دانسته

" چه شيرين است ؛ وقتي بي گناهي داد خود را

  از خداي خويش مي گيرد.

  چه شيرين است ، اما من ،

  دلم مي خواست : اهل زور و زر ، ناگاه !

" با قلم ميگويم :

  اي همزاد ، اي همراه ،

                          اي هم سرنوشت

  هر دومان حيران بازي هاي دوران هاي زشت.

  شعرهايم را نوشتي

                       دست خوش ؛

" چه شبي است !

  چه لحظه هاي سبك و مهربان و لطيفي ،

  گويي در فضايي پر از شراب نفس ميزنم ،

  گويي در زير باران نرم فرشتگان نشسته ام ،

  ميبارد و ميبارد و هر لحظه بيشتر نيرو مي گيرد.

  هر قطره اش فرشته اي است كه از آسمان بر سرم فرو مي آيد.

  چه ميدانم ؟

  خدا است كه دارد يك ريز غزل ميسرايد ،

  غزل هاي عاشقانه مهربان و پر نوازش ،

 " زندگي دو نيمه است ،

                           نيمه اول در انتظار نيمه دوم ،

                                                                و نيمه دوم در حسرت نيمه اول "

" روشن تر از خاموشي ، چراغي نديدم ،

  و سخني ، به از بي سخني ، نشنيدم .

  ساكن سراي سكوت شدم ،

  و صُدره صابري در پوشيدم .

  مرغي گشتم ؛

  چشم او ، ‌از يگانگي ،

  پر او ، از هميشگي ،

  در هواي بي چگونگي ، مي پريدم .

  كاسه اي بياشاميدم كه هرگز ، تا ابد ،

" نميداني گريستن ، براي كسي كه حدقه چشمش

  جز دو حفره عميق و بزرگ پر خاك نيست، چه رنج آور است !

                                                                          چه مي گويم؟ رنج؟ درد؟ سخت؟

  اين كلمات از آنِ زنده ها است ،از آن دنياي پر از توانستن ،

  پر از بودن و پر از زندگي كردن است. اينجا هيچ كلمه اي ياراي حرفي ندارد،

  هيچ كلمه اي ، هيچ زباني كاري از دستش ساخته نيست.

                                                                         چه بگويم؟

  در اينجا من همواره نگران توام ،جز به اين نمي انديشم كه نكند كه در برابر آتش،

  آنگاه كه تنها چشم بر شعله هاي پرنشاط و بازيگر آتش دوخته اي

  و مرغان خيالت برگرد سرت در پروازند و يكايك برايت قصه اي ساز كرده اند،

  ناگهان، لبان سيرآب و چشمان براق و چهرة شاداب و جوان و سرشار از زندگيت از قصه اي تلخ بپژمرد.

  من ، از اينجا، نبايد جز قلقك پياپي خاطره هاي شيرين و آرزوهاي وسوسه انگيز آميخته

  با شرم و شوق و نوازش، در تو حالتي ديگر ببينم.

  آري، باشي و زندگي كني... كه دوست داشتن از عشق برتر است،

                                و من، هرگز، خود را تا سطح بلندترين قله عشقهاي بلند ، پايين نخواهم آورد. "

 " زندگي جزيره اي است در اقيانوس تنهايي،

   جزيره اي با تخته سنگ هاي اميد،

                                            درختان رويا ،

                                                           گلهاي تنهايي ،

                                                                              و نهرهاي تشنگي "

" آنگاه كه مهر فرايت خواند

                                 به دنبالش روان شو

                                 گرچه گذرگاهش دشوار و پر نشيب باشد.

   و چون بالهايش ترا فرا گرفت

                                     خود را واسپار

   گرچه شمشيرش نهفته در ميان بالهايش

                                                      ترا زخمي كند.

   و آنگاه كه با تو سخن گفت ،

                                       او را باور دار

                                       گرچه آوايش خواب هايت را برآشوبد. "

" صحراي بي كرانه عدم ، خوابگاه مرگ و جولانگاه هول ...

  آسمان ! كشور سبز آرزوها ، چشمه مواج و زلال نوازشها ، اميدها و

                                                                                         انتظار  !  انتظار  !  انتظار  !

  و آسمانش سراپرده ملكوت خدا ...

  و بهشت !  بهشت !

   آنجا كه ميتوان آنچنان كه بايد بود  ،  آنچنان كه ميتوان ، آنچنان كه شايد ، زيست ! "

  بر فراز بلندترین قله های صبر و عشق و زیبایی، همیشه به خاطر خواهم داشت.

" آن لكه را از روي آينه پاك كن ! تا آينه ، كه ديگر چهره ي  مرا در خود نخواهد ديد ،

به عبث لكه اي بر سيمايش نماند و آينه ي صاف و زلال خاطر تو لكه دار نباشد  "

  سكوت مرگبارم را تنها ترنم قطرات باران خواهد شكست .

  .... آيا ميشود ديد ، اما نگاه نكرد ؟   

 " تاریکترین لحظه شب ، لحظه قبل از طلوع آفتاب است "

" زندگی تقاطی است که گاه باید گذشت و گاه باید صبورانه گذشتن رانظاره کرد "

 اما اکنون دریافته ام که " زندگی زندانی است که پیش از زندانی زندانبان دارد "